ค้นหา
รายการที่พบทั้งหมด 49,743 รายการ
ชื่อวัตถุ พระพิมพ์
ทะเบียน ๒๗/๑๖๑/๒๕๓๒
อายุสมัย ศรีวิชัย
วัสดุ(ชนิด) ดินเผา
แหล่งที่พบ กองโบราณคดี กรมศิลปากร ขุดได้จากกรุสวนสราญรมย์ ตำบลท่าข้าม อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี เมื่อวันที่ ๑๗-๑๘และ ๒๓-๒๘พฤศจิกายน ๒๕๐๔ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ถลาง รับมาเมื่อวันที่ ๕กุมภาพันธ์ ๒๕๓๒
สถานที่เก็บรักษา พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติถลาง
“พระพิมพ์”
พระพิมพ์ดินเผาทรงกลม ด้านหน้าตรงกลางเป็นพระพุทธรูปนั่งห้อยพระบาท ขนาบข้างด้วยพระโพธิสัตว์ทั้งสองด้าน
พระพิมพ์เป็นรูปเคารพในศาสนาพุทธ ศาสตราจารย์อัลเฟรด ฟูเช่ (Alfred Foucher) ผู้เชี่ยวชาญด้านปรัชญาศาสนาพุทธ กล่าวว่า การสร้างพระพิมพ์ในช่วงแรกทำขึ้นเพื่อเป็น “ของที่ระลึกในการเดินทางไปยังสังเวชนียสถาน” อันเป็นสถานที่ ๔ แห่ง ที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ว่า หากผู้ใดเดินทางมายังสถานที่ทั้งสี่ด้วยใจศรัทธาจะถึงสุคติโลกสวรรค์ ชาวพุทธจึงนิยมเดินทางไปจาริกแสวงบุญ ณ สถานที่ทั้ง ๔ แห่ง คือ สถานที่ประสูติ(เมืองลุมพินี) สถานที่ตรัสรู้(เมืองพุทธคยา) สถานที่แสดงปฐมเทศนา (เมืองสารนาถ) และสถานที่ปรินิพพาน(เมืองกุสินารา) ในสมัยต่อมาได้มีการเพิ่มสถานที่แสวงบุญอีก ๔แห่ง ซึ่งเป็นสถานที่สำคัญในพุทธประวัติ คือ สถานที่ปราบช้างนาฬาคีรี(เมืองราชคฤห์) สถานที่รับบาตรจากพระยาวานร(เมืองเวสาลี) สถานที่แสดงมหาปาฏิหาริย์หรือยมกปฎิหาริย์(เมืองสาวัตถี) และสถานที่เสด็จลงจากดาวดึงส์ (เมืองสังกัสสะ) ดังนั้น เมื่อพุทธศาสนิกชนได้เดินทางไปยังสังเวชนียสถานแล้ว คงมีผู้คิดทำพระพิมพ์เพื่อเป็นของที่ระลึกถึงการเดินทางมาจาริกแสดงบุญ
ในประเทศไทยได้มีการค้นพบพระพิมพ์ในหลายพื้นที่ทั้งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคกลาง และภาคใต้ โดยพบทั้งทางฝั่งอ่าวไทยและอันดามัน ซึ่งพบในพื้นที่ที่เป็นศาสนสถานโดยฝั่งอยู่ในสถูป เช่น ที่เมืองโบราณยะรัง จังหวัดปัตตานี และพื้นที่ที่มีลักษณะเป็นถ้ำ เช่น ถ้ำเขาขรมจังหวัดสุราษฎร์-ธานีถ้ำเขานุ้ย จังหวัดตรัง และยังพบพระพิมพ์ที่ชุมชนโบราณตะกัวป่า จังหวัดพังงา อีกด้วย
สำหรับพระพิมพ์ชิ้นนี้พบที่กรุสวนสราญรมณ์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแหล่งโบราณคดีควนพุนพิน(ควนสราญรมณ์/ควนท่าข้าม)พระพิมพ์ชิ้นนี้จึงเป็นหลักฐานสำคัญที่แสดงให้เห็นว่าในพื้นที่ของภาคใต้มีกลุ่มคนที่ศรัทธาในศาสนาพุทธอาศัยอยู่ส่งผลให้มีการศาสนสถานและพระพิมพ์ซึ่งเป็นรูปเคารพของศาสนาพุทธ ซึ่งเป็นศาสนาที่คงอยู่สืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน
เอกสารอ้างอิง
- ธราพงศ์ ศรีสุชาติ. “ตะกั่วป่า : ชุมชนโบราณ,” สารานุกรมวัฒนธรรมไทยภาคใต้ ๓ (๒๕๔๒): ๒๕๓๕ –๒๕๕๖.
- บริบาลบุรีภัณฑ์, หลวง (ป่วน อินทุวงศ์).“เรื่องของพระพิมพ์,” เรื่องโบราณคดี. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ รุ่งเรืองรัตน์, ๒๕๐๓.
- พิริยะ ไกรฤกษ์. “พระพิมพ์ : ที่พบในภาคใต้ก่อนพุทธศตวรรษที่ ๒๐,” สารานุกรมวัฒนธรรมไทยภาคใต้ ๑๐ (๒๕๔๒): ๕๐๔๑ – ๕๐๖๓.
- ภานุวัฒน์เอิ้อสามาลย์. ปฏิบัติการขุดกู้พระพิมพ์ดินดิบเขานุ้ย จังหวัดตรัง ปี ๒๕๕๕. (เอกสารยังไม่พิมพ์เผยแพร่).
วันศุกร์ที่ ๑๗ มกราคม พ.ศ.๒๕๖๓ เวลา ๑๔.๓๐ น. นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๑ - ๖ โรงเรียนบ้านอาวอย ตำบลโสน อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ จำนวนนักเรียน ๒๑๓ คน คุณครูจำนวน ๒๐ คน เข้าเยี่ยมชมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สุรินทร์ โดยมี พนักงานประจำห้องทุกคน ให้การต้อนรับและบรรยายนำชม
ห้องที่ 1 : วิถีชีวิตสงขลา จัดแสดงโบราณวัตถุและศิลปวัตถุตามสาระสำคัญ คือ “ โหนด-นา-เล” คือ วิถีชีวิตของชาวสงขลา ซึ่งผูกพันอยู่กับชีวิตประจำวันของคนในแถบนี้ โดยที่ “โหนด” คือ การใช้ประโยชน์จากตาลโตนด “นา” คือ การปลูกข้าว และ “เล” คือ การทำประมงสองทะเล ทั้งทะเลสาบและทะเลฝั่งอ่าวไทย
ชื่อผู้แต่ง พระยาโกมารกุลมนตรี
ชื่อเรื่อง สุบินนิมิต และ คติเทศ ของพระยาโกมารกุลมนตรี
สถานที่พิมพ์ กรุงเทพฯ
สำนักพิมพ์ โรงพิมพ์มหาดไทย
ปีที่พิมพ์ ๒๕๐๘
จำนวนหน้า ๙๖
หนังสือ สุบินนิมิต และ คติเทศ ของพระยาโกมารกุลมนตรี เล่มนี้ หลวงชลาไลยไกยกล พิมพ์แจกในงานฌาปนกิจศพ นางชลาไลยไกยกล (ชด บุนนาค) ผู้จัดพิมพ์ได้กล่าวไว้ว่า คำกลอนเรื่องพุทธทำนาย เป็นบทประพันธ์ที่ดี ทั้งในความรู้ทางสำนวนกลอน และทางสำนวนความ เป็นคำกลอนที่เริ่มเรื่องว่า พระพุทธเจ้าประทับอยู่ในเมืองสาวัตถี ณ เชตวันมหาวิหาร พระเจ้าปัดเถวน เสด็จไปเฝ้า และเล่าสุบินถวาย ขอให้พระพุทธเจ้าทรงทำนาย
สาระสังเขป : กลอนบทละครเรื่องไกรทองผู้แต่ง : ดำรงราชานุภาพ, พระเจ้าบรมวงษ์เธอ กรมพระโรงพิมพ์ : ม.ป.พ.ปีที่พิมพ์ : 2456ภาษา : ไทยรูปแบบ : PDFเลขทะเบียน : น.30ร.5195เลขหมู่ : 895.9112 ด495บ
หมวดหมู่ พุทธศาสนาภาษา บาลี/ไทยหัวเรื่อง พุทธศาสนา—เทศนา ธรรมเทศนาประเภทวัสดุ/มีเดีย คัมภีร์ใบลานลักษณะวัสดุ 30 หน้า : กว้าง 5 ซม. ยาว 57 ซม. บทคัดย่อ
เป็นคัมภีร์ใบลาน อักษรขอม เส้นจาร ฉบับล่องชาด ได้รับบริจาคมาจากพระครูวิมลสังวร วัดแค ต.รั้วใหญ่ อ.เมืองฯ จ.สุพรรณบุรี
เลขทะเบียน : นพ.บ.57/4ห้องจัดเก็บ : ศรีโคตรบูรณ์ประเภทสื่อ : เอกสารโบราณหมวดหมู่ : พุทธศาสนาลักษณะวัสดุ : 36 หน้า ; 4 x 49.5 ซ.ม. : ชาดทึบ-รักทึบ ; ไม้ประกับธรรมดา ชื่อชุด : มัดที่ 37 (364-375) ผูก 5หัวเรื่อง : แปดหมื่นสี่พันขันธ์ --เอกสารโบราณ คัมภีร์ใบลาน พุทธศาสนาอักษร : ธรรมอีสานภาษา : ธรรมอีสานบทคัดย่อ : มีเนื้อหาเกี่ยวกับพุทธศาสนา สามารถสืบค้นได้ที่ห้องศรีโคตรบูรณ์ หอสมุดแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ นครพนม
การประชุมสำนักศิลปากรที่ ๑๒ นครราชสีมา ครั้งที่ ๙/๒๕๕๙วันพฤหัสบดีที่ ๒๘ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๙ณ ห้องประชุมสำนักศิลปากรที่ ๑๒ นครราชสีมา
ครูโป๊ะ ชยาภา อานามวัฒน์.ตุ๊กตาที่หายไป.จันท์ยิ้ม.(2):5;มิถุนายน-กรกฏาคม2560
"หวนคิดคํานึงถึงตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก ๆ ตุ๊กตาที่ตัวเล็ก ๆ ก็ดูจะมีความหมาย
เติบโตในจินตนาการ กว้างไกลดังท้องทะเลทราย.."
ท่อนหนึ่งของเพลง ตุ๊กตา จากน้าแอ๊ด คาราบาวดังขึ้นมาแว่ว ๆ ทําให้นึกถึงเรื่องของเหล่านักเรียนตัวน้อยที่มาเรียนดนตรี ในชั่วโมง ทําแบบฝึกหัดทฤษฎี ครูให้เด็ก ๆ เขียนโน้ต โด เร มี บนบรรทัดห้าเส้น โดยใช้จินตนาการออกแบบได้อย่างอิสระ เด็กหญิงน้อย ๆ วาดเส้นบรรทัด เป็นลอนคลื่น บ้างทําโค้ง ๆ เป็นสายรุ้ง ขณะที่เด็กชายขอทําเป็นสายไฟ
“ผมจะวาดหน้าหุ่นยนต์กลม ๆ แทนโน้ตโค เรมี บนบรรทัด สายไฟ” เด็กชายบอก เด็กหญิงหันมา
“งั้นหนูจะวาตทะเล”
และ ในช่วงเวลาที่ ความรู้และจินตนาการทํางานร่วมกัน เด็ก ๆ หันมาถามเป็นระยะว่า โน้ตเปียโนหนูวาดรูปแครอท แต่ว่าอยู่ ในทะเลได้ไหม และ หนูวาตโน้ตตัวมีเป็นรูปหัวใจแทนวงกลมที่เส้นหนึ่ง ได้ไหมคะ
หากเราใช้ตรรกะของวัยผู้ใหญ่ตอบคําถามหนู ๆ ก็คงจะต้องสอน ไปว่า โน้ตต้องกลม ๆ สิคะ และแครอทก็อยู่ในทะเลไม่ได้นะจ๊ะ ทําไมหนู ไม่วาดปลา ปู กุ้ง หอย หรือ หุ่นยนต์อะไรครับ ดูไม่เหมือนหุ่นยนต์สักนิด แต่ครูกลับตอบเด็ก ๆ ว่า “ได้เลย ได้ทุกอย่าง ขอแค่ตัวโตต้องมีเส้นน้อย ตัวเรอยู่ใต้บรรทัดเส้นหนึ่ง และตัวมีอยู่บนบรรทัดที่หนึ่ง" สรุปว่าคาบนั้น เด็ก ๆ เขียนโน้ต 3 ตัวแรกเองได้ และอ่านโน้ตบหนังสือเพลงของพวกเขา รวมถึงเล่นบทเพลงโดยใช้โน้ตโดเรมี ออกมาได้เป็นอย่างดี เด็ก ๆ ชอบ และสนุกสนานมาก
วัยเด็ก เรามักจะมีความคิดอิสระอย่างเต็มที่ จินตนาการของเด็ก นั้นกว้างไกลไร้ขอบเขต หากแต่วันหนึ่ง ความจริง ชีวิต โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การจํากัดกรอบโดยสังคม การเรียนที่เน้นวิชาการหนักหน่วงในยุคปัจจุบัน การแข่งขัน คะแนน และวาทกรรมการกวดวิชา ลดทอนจินตนาการและ ความคิดอันบรรเจิดของวัยเยลงไปทุกที พอรู้ตัว เด็ก ๆ ก็สูญเสียจินตนาการ และอิสรภาพทางความคิดไปเสียแล้ว ตุ๊กตาที่ตัวเล็ก ๆ ก็เลยไม่มี ความหมายวัยเยาว์นั้นสั้น และผู้ใหญ่อย่างเรา แม้หลงลืม ห่างไกล แต่ไม่ควรพรากมันไปจากเด็กน้อยเร็วนัก ให้โอกาสเด็ก ๆ ได้เป็นเด็ก อย่างเต็มที่ ส่งเสริมจินตนาการดี ๆ ในตัวพวกเขานะคะ
