ค้นหา
รายการที่พบทั้งหมด 49,894 รายการ
สตฺตปฺปกรณาภิธมฺม (สงฺคิณี-มหาปฎฺฐาน) ชบ.บ 147/3 เอกสารโบราณ (คัมภีร์ใบลาน)
สตฺตปฺปกรณาภิธมฺม (สงฺคิณี-มหาปฎฺฐาน) ชบ.บ 178/5ขเอกสารโบราณ (คัมภีร์ใบลาน)
ชื่อเรื่อง : ปฏิวัติ (REVOLUTION) ชื่อผู้แต่ง : ปากเหล็กปีที่พิมพ์ : 2502 สถานที่พิมพ์ : กรุงเทพฯ สำนักพิมพ์ : โรงพิมพ์พิบูลการพิมพ์ จำนวนหน้า : 364 หน้า สาระสังเขป : ประวัติศาสตร์ทางการเมืองได้มีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2501 เพราะเป็นการปฏิวัติอย่างที่ไม่เคยมีใครทำการปฏิวัติมาก่อน ที่กล่าวเช่นนี้ก็หมายความว่าการปฏิวัติครั้งนี้นั้นเป็นไปเพื่อส่วนรวม และเป็นไปเพ่อประชาชน โดยประชาชน สำหรับประชาชน จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ หัวหน้าคณะปฏิวัติ
ประวัติย่อการศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกบาลี สมัยรัตนโกสินทร์
ชื่อผู้แต่ง วิจิตร สมบัติบริบูรณ์
ชื่อเรื่อง ประวัติย่อการศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกบาลี สมัยรัตนโกสินทร์
ครั้งที่พิมพ์ พิมพ์ครั้งที่ ๑
สถานที่พิมพ์ กรุงเทพมหานคร
สำนักพิมพ์ โรงพิมพ์เรือนแก้วการพิมพ์
ปีที่พิมพ์ ๒๕๒๓
จำนวนหน้า ๗๗ : ภาพประกอบ
หมายเหตุ -
การจัดพิมพ์หนังสือเล่มนี้เป็นความดำริของท่านกรรมการ ธนาคารกรุงเทพ จำกัด ซึ่งมีความปรารถนาที่จะให้หนังสือเล่มนี้ เป็นหนังสืออนุสรณ์ประจำรุ่น เพื่อจะได้ทราบว่าปีไหน มีใคร วัดและสำนักเรียนใดสอบได้บ้าง
ชื่อเรื่อง : พระประวัติ พลเรือเอก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ชื่อผู้แต่ง : ชัยมงคล อุดมทรัพย์ปีที่พิมพ์ : 2504 สถานที่พิมพ์ : พระนคร สำนักพิมพ์ : สันติธรรม จำนวนหน้า : 636 หน้า สาระสังเขป : หนังสือเล่มนี้จัดพิมพ์ขึ้นเพื่อเทิดทูนพระเกียรติคุณของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ โดยได้รวบรวมเรื่องราวจากข้อมูลและหลักฐานต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับพระประวัติของพระองค์ท่าน ทั้งทางด้านการศึกษา การทรงงาน ศาสนา ความเชื่อ ความศรัทธา รวมถึงพระปรีชาสามารถของพระองค์ท่านในด้านการกีฬา งานศิลปะ งานพระนิพนธ์ และชีวิตส่วนพระองค์ เป็นต้น
ชื่อเรื่อง หลวงจำเนียรเดินทาง
ชื่อผู้แต่ง มงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว,พระบาทสมเด็จพระ
ครั้งที่พิมพ์ พิมพ์ครั้งที่ 5
สถานที่พิมพ์ กรุงเทพฯ
สำนักพิมพ์ ไทยร่มเกล้า
ปีที่พิมพ์ 2529
จำนวนหน้า 72 หน้า
รายละเอียด
หลวงจำเนียรเดินทาง พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นบทละครพูด ชวนหัว 4 องค์ ทรงแปลจากละครพูดภาษาฝรั่งเศส ที่ชื่อว่า เลอ วัวยาช เดอ เมอสิเออร์ เปริชอง (Le Voyage de Monsieur Perrichon) ซึ่งเป็นบทประพันธ์ของ เออเจน ลานิช นักละครที่มีชื่อเสียงชาวฝรั่งเศส โดยใช้นามแฝงว่า “ศรีอยุธยา” เรื่องราวกล่าวคือ หลวงจำเนียรวานิชการ เศรษฐีผู้หยิ่งยะโส ไม่เคยเห็นใครดีเกินกว่าตน แต่แล้วเมื่อเขาได้พบกับชายหนุ่มสองคนที่มาหลงรักบุตรสาวของตน ทำให้เขารได้รู้จักคนในหลายแง่มุมมากยิ่งขึ้น และเปลี่ยนทัศนคติไปจากเดิม เรื่องราวดำเนินไปอย่างสนุกสนาน ชวนขัน ได้ทั้งสาระและความเพลิดเพลิน
หงส์ประดับสันหลังคาหอไตร วัดพระสิงห์ เมืองเชียงใหม่
ศิลปะล้านนา (ฝีมือช่างพื้นบ้าน) พุทธศตวรรษที่ ๒๔-๒๕
ได้มาจากเมืองเชียงใหม่ เมื่อ พ.ศ. ๒๔๗๐
ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในห้องล้านนา อาคารประพาสพิพิธภัณฑ์ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร
หงส์ เคลือบสีเขียว ใต้ท้องเนื้อดินสีน้ำตาลไม่เคลือบ ทำเป็นรูปสัตว์ปีกคล้ายหงส์ ยกเว้นส่วนท้องเนื้อดินออกสีแดง เดิมหงส์เคลือบสีเขียวชิ้นนี้ประดับอยู่บนสันหลังคาของหอไตร วัดพระสิงห์
หงส์เป็นราชาสัตว์ปีก ในทางพุทธศาสนาเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์มงคล ๑๐๘ ประการ* ขณะเดียวกันยังเป็นสัญลักษณ์แห่งความบริสุทธิ์ทางพุทธศาสนา และเป็นบุคลาธิษฐาน** สื่อถึงพระอรหันต์ผู้พ้นกิเลสทั้งปวง ในงานสถาปัตยกรรมศิลปะล้านนา มักนิยมประดับรูปหงส์ จากเทคนิควิธีต่าง ๆ เช่น ลายคำรูปหงส์ร่วมกับลายหม้อปูรณฆฏะ หรือรูปหงส์ตัวเดียว งานดินเผารูปหงส์ประดับสันหลังคา งานปูนปั้นประดับซุ้มโขงเป็นรูปหงส์หันหน้าเข้าหากัน เป็นต้น ด้วยความเชื่อว่าหงส์จะนำพระธรรม ความบริสุทธิ์มาสู่พุทธสถานแห่งนั้น
สำหรับหอไตรวัดพระสิงห์ มีประวัติว่าสร้างขึ้นในสมัยพระเจ้ากาวิละ ช่วงพุทธศตวรรษที่ ๒๔ และหอ มีการบูรณะครั้งใหญ่ใน พ.ศ. ๒๔๖๙ ในขณะนั้นพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ ๗) ทรงเสด็จพระราชดำเนินเลียบมณฑลฝ่ายเหนือ พระองค์ได้ทรงเป็นประธานในการบูรณะร่วมกับพลตรีเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้านครเชียงใหม่ในขณะนั้น
*ลายมงคลรูปหงส์นั้น ตามคัมภีร์พุทฺธปาทลกฺขณ (ลักษณะพระพุทธบาท) ซึ่งเป็นคัมภีร์ที่บรรยายถึงลายมงคล ๑๐๘ ประการของรอยพระพุทธบาท กล่าวว่า มงคลข้อที่ ๕๔ หังสราชา (หํงสราชา) คือ พระยาหงส์ หมายถึง พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ไม่ทรงยินดีโลกิยสาระ คือ เงินทองมีแก้ว ๗ ประการ เป็นต้น แต่พระองค์ทรงยินดีในโลกุตตรธรรม คือ มรรค ผล นิพาน ทรงบำเพ็ญประโยชน์เกื้อกูลแก่ชาวโลกทั้ง ๓ มิใช่เพื่อพระองค์เลย จึงได้รับการถวายพระนามว่า หังสราชา
**พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔ ได้ให้ความหมายคำว่า “บุคลาธิษฐาน” หมายถึง มีบุคคลเป็นที่ตั้ง ที่ยกคนหรือสิ่งที่เป็นรูปธรรมอื่น ๆ ขึ้นมาเป็นหลักในการอธิบาย เช่น เปรียบกิเลสเหมือนพญามาร คู่กับ ธรรมาธิษฐาน
อ้างอิง
กรมศิลปากร. การวิเคราะห์ลักษณะและความหมายรอยพระพุทธบาทในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร. กรุงเทพฯ: เฮงศักดิ์มั่นคง, ๒๕๕๙.
จรีย์ สุนทรสิงห์. วัดพระสิงห์วรมหาวิหาร เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่. เชียงใหม่: ดาวคอมพิวกราฟิค, ๒๕๔๓ (องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย ที่ระลึกเนื่องในพิธีถวายผ้าพระกฐินพระราชทาน ณ วัดพระสิงห์วรมหาวิหาร อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ วันเสาร์ที่ ๒๘ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๓).
วรลัญจก์ บุณยสุรัตน์. ศาสตร์ ศิลป์ จิตวิญญาณ วิหารล้านนา. นนทบุรี: เมืองโบราณ, ๒๕๖๕.
เลขทะเบียน : นพ.บ.389/1ห้องจัดเก็บ : ศรีโคตรบูรณ์ประเภทสื่อ : เอกสารโบราณหมวดหมู่ : พุทธศาสนาลักษณะวัสดุ : 28 หน้า ; 4.5 x 59 ซ.ม. : ชาดทึบ-ล่องชาด-ลานดิบ ; ไม่มีไม้ประกับชื่อชุด : มัดที่ 144 (40-47) ผูก 1 (2566)หัวเรื่อง : มหามูลนิพพาน--เอกสารโบราณ คัมภีร์ใบลาน พุทธศาสนาอักษร : ธรรมอีสานภาษา : ธรรมอีสานบทคัดย่อ : มีเนื้อหาเกี่ยวกับพุทธศาสนา สามารถสืบค้นได้ที่ห้องศรีโคตรบูรณ์ หอสมุดแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ นครพนม
เลขทะเบียน : นพ.บ.528/1ห้องจัดเก็บ : ศรีโคตรบูรณ์ประเภทสื่อ : เอกสารโบราณหมวดหมู่ : พุทธศาสนาลักษณะวัสดุ : 102 หน้า ; 4 x 51 ซ.ม. : ล่องชาด ; ไม้ประกับธรรมดาชื่อชุด : มัดที่ 177 (280) ผูก 1 (2566)หัวเรื่อง : มหาชย--เอกสารโบราณ คัมภีร์ใบลาน พุทธศาสนาอักษร : ธรรมอีสานภาษา : ธรรมอีสานบทคัดย่อ : มีเนื้อหาเกี่ยวกับพุทธศาสนา สามารถสืบค้นได้ที่ห้องศรีโคตรบูรณ์ หอสมุดแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ นครพนม
ชื่อเรื่อง มงฺคลตฺถทีปนี (มงคลทีป) สพ.บ. 432/2ประเภทวัสดุ/มีเดีย คัมภีร์ใบลาน หมวดหมู่ พุทธศาสนาลักษณะวัสดุ 58 หน้า : กว้าง 4.8 ซม. ยาว 58 ซม.หัวเรื่อง พุทธศาสนา--พระไตรปิฏก คัมภีร์บทคัดย่อ/บันทึก
เป็นคัมภีร์ใบลาน เส้นจาร ฉบับลานดิบ ล่องชาด ไม่มีไม้ประกับ ได้รับบริจาคมาจากวัดลานคา ต.โคกคราม อ.บางปลาม้า จ.สุพรรณบุรี
จารึกสด๊กก๊อกธม หลักที่ 2 ไปชมกันได้เลยค่าาาา
หลักศิลาจารึกสด๊กก๊อกธม หลักที่ 2
เป็นจารึกอักษรขอมโบราณ ภาษาสันสกฤต และภาษาเขมร มีทั้งหมด 4 ด้าน ด้านที่ 1 มี 60 บรรทัด ด้านที่ 2 มี 77 บรรทัด ด้านที่ 3 มี 84 บรรทัด ด้านที่ 4 มี 118 บรรทัด
ตัวจารึกทำจากหินชนวน กว้าง 43 เซนติเมตร หนา 32 เซนติเมตร สูง 191เซนติเมตร รูปทรงสี่เหลี่ยม
จารึกถูกสร้างขึ้นในปีมหาศักราช 974 หรือ พุทธศักราช 1595 ในสมัยพระเจ้าเจ้าอุทยาทิตยวรมันที่ 2
จารึกดังกล่าวถูกค้นพบที่ปราสาทสด๊กก๊อกธม ตำบลโคกสูง อำเภอโคกสูง จังหวัดสระแก้ว โดยถูกกล่าวถึงครั้งแรกในบทความ La stêle de Sdok Kâk Thôm โดยนายเอเตียน แอโมนีเย (Etienne Aymonier) ในพุทธศักราช ๒๔๔๔ ต่อมาในพุทธศักราช ๒๔๖๓ ร้อยตำรวจเอก หลวงชาญนิคมได้เข้ามาสำรวจปราสาทสด๊กก๊อกธม จึงได้ทำสำเนาจารึกซึ่งตั้งอยู่หน้าปราสาทเก็บไว้ จากนั้นในพุทธศักราช 2472 จารึกสด๊กก๊อกธม 2 จึงถูกขนย้ายเข้าสู่พระนคร (กรุงเทพมหานครในปัจจุบัน) และเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร จนพุทธศักราช 2561 จึงนำมาจัดแสดงที่จัดแสดงที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ปราจีนบุรี อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี
กรมศิลป์ส่งนักโบราณคดีตรวจสอบโครงกระดูกมนุษย์ที่สนามกีฬาองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครศรีธรรมราช จากประวัติพื้นที่คาดโครงกระดูกที่พบคงมีอายุอยู่ในสมัยรัตนโกสินทร์
นายพนมบุตร จันทรโชติ อธิบดีกรมศิลปากร เปิดเผยว่า สืบเนื่องจากมีการขุดพบกระดูกมนุษย์ บริเวณพื้นที่ก่อสร้างโดยรอบสนามฟุตบอล 2 สนามกีฬาองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครศรีธรรมราช (ชาติตระการโกศล) อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม 2566 สำนักศิลปากรที่ 12 นครศรีธรรมราช จึงส่งนักโบราณคดีเข้าตรวจสอบบริเวณดังกล่าว พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่จากองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครศรีธรรมราช และผู้รับเหมาก่อสร้าง จากการตรวจสอบพบว่ามีการขุดดินเป็นแนวยาวบริเวณพื้นที่ด้านตะวันตกของสนามฟุตบอล 2 เป็นระยะทางประมาณ 150 เมตร กว้างประมาณ 1.80 เมตร ลึกประมาณ 1.20 เมตร จำนวน 2 แนว เพื่อก่อสร้างรางระบายน้ำ
ทั้งนี้ จากการสัมภาษณ์กลุ่มผู้รับเหมาก่อสร้าง และสำรวจบริเวณที่ขุดพบชิ้นส่วนกระดูกมนุษย์จำนวน 7 จุด (เคลื่อนย้ายหลักฐานออกไปก่อนการเข้าตรวจสอบจำนวน 3 จุด) และร่องรอยสิ่งก่อสร้างก่อด้วยอิฐ จำนวน 8 จุด จุดที่พบชิ้นส่วนกระดูกมนุษย์ทั้ง 7 จุด มีระยะห่างกันตั้งแต่ 12-30 เมตร ส่วนใหญ่มีร่องรอยขุดตัดจากการขุดแนวท่อระบายน้ำ หลักฐานที่คงเหลืออยู่ส่วนใหญ่เป็นชิ้นส่วนกระดูกรยางค์ ได้แก่ กระดูกปลายแขนด้านใน (Ulna) กระดูกปลายแขนด้านนอก (Radius) กระดูกนิ้วมือ (Phalanges) กระดูกต้นขา (Femur) กระดูกหน้าแข้ง (Tibia) กระดูกน่อง (Fibula) และกระดูกแกนกลาง ได้แก่ กระดูกสันหลังส่วนเอว (Lumbar vertebrae) กระดูกกระเบนเหน็บ (Sacrum) สภาพกระดูกค่อนข้างเปื่อยจากความชื้นภายในดิน ชิ้นส่วนกระดูกวางเรียงตัวในระเบียบทางกายวิภาค บริเวณโดยรอบโครงกระดูกหลายจุดพบว่ามีแนววัสดุคล้ายปูน ความหนาประมาณ 2-5 เซนติเมตร ล้อมเป็นกรอบรอบโครงกระดูก สันนิษฐานว่าเป็นหลุมฝังศพที่จงใจฝังตามพิธีกรรมในศาสนา แต่เนื่องจากไม่พบโบราณวัตถุที่สามารถบ่งชี้อายุสมัยได้ในบริเวณจุดที่พบโครงกระดูกจึงระบุได้เบื้องต้นตามลักษณะการฝัง และประวัติพื้นที่ว่าโครงกระดูกที่พบคงมีอายุอยู่ในสมัยรัตนโกสินทร์ สำหรับจุดที่พบแนวอิฐก่อ จำนวน 8 จุด มีทั้งแนวอิฐที่เรียงตัวกับเป็นผืนในแนวระนาบ ลึกจากผิวดินประมาณ 50 เซนติเมตร บางแห่งพบใกล้กับหลุมฝังศพ และแนวอิฐก่อในแนวดิ่ง มีความสูงประมาณ 50 เซนติเมตร หนาประมาณ 50 เซนติเมตร จากการสัมภาษณ์พบว่ามีการอ้างถึงพื้นที่ฝังศพของชาวไทย ชาวจีน ชาวมุสลิม และชาวคริสต์ในพื้นที่ใกล้เคียงในอดีต จึงยังไม่สามารถระบุแน่ชัดได้ว่าบริเวณนี้เป็นพื้นที่ฝังศพในศาสนาใดแน่
อธิบดีกรมศิลปากร กล่าวอีกว่า ได้สั่งการให้นักโบราณคดีของสำนักศิลปากรที่ 12 นครศรีธรรมราช ดำเนินการวิเคราะห์หลักฐานเพิ่มเติม และแจ้งเจ้าหน้าที่องค์การบริหารส่วนจังหวัดนครศรีธรรมราช และผู้รับเหมาก่อสร้างว่า หากพบหลักฐานเพิ่มเติม ขอให้ระงับการดำเนินการไว้ชั่วคราว และแจ้งให้สำนักศิลปากรที่ 12 นครศรีธรรมราช เข้าตรวจสอบพื้นที่ต่อไป
