ค้นหา
รายการที่พบทั้งหมด 49,905 รายการ
เลขทะเบียน : นพ.บ.49/10ห้องจัดเก็บ : ศรีโคตรบูรณ์ประเภทสื่อ : เอกสารโบราณหมวดหมู่ : พุทธศาสนาลักษณะวัสดุ : 50 หน้า ; 4.5 x 54 ซ.ม. : ล่องชาด ; ไม้ประกับธรรมดา ชื่อชุด : มัดที่ 30 (308-325) ผูก 14หัวเรื่อง : บาลียมก --เอกสารโบราณ คัมภีร์ใบลาน พุทธศาสนาอักษร : ธรรมอีสานภาษา : ธรรมอีสานบทคัดย่อ : มีเนื้อหาเกี่ยวกับพุทธศาสนา สามารถสืบค้นได้ที่ห้องศรีโคตรบูรณ์ หอสมุดแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ นครพนม
ชื่อเรื่อง : ประมวลข้อมูลเกี่ยวกับจารึกพ่อขุนรามคำแหง
ผู้แต่ง : กรมศิลปากร
ปีที่พิมพ์ : 2547
สถานที่พิมพ์ : กรุงเทพฯ
สำนักพิมพ์ : รุ่งศิลป์การพิมพ์
1. ตำรายาเกร็ด เช่น ยาต้มกินกำกับ, ยาลมคารสิงให้เจ็บท้อง, ยาแก้การสิงคีล, ยามหาการ, ยากระจายเลือด, ยาหอมแก้สวิงสวาย ฯลฯ 2. เบ็ดเตล็ดว่าด้วยเพลงปรมไก่ 3. เวทย์มนต์คาถาเสกหมาก 4. บทสวดมนต์ อักษรขอม-ไทย ภาษบาลี-ไทย
ชื่อเรื่อง : ระบบชลประทานเมืองสุโขทัย
ผู้แต่ง : กรมศิลปากร
ปีที่พิมพ์ : 2557
สถานที่พิมพ์ : กรุงเทพฯ
สำนักพิมพ์ : โรงแรมบางกอกอินเฮาส์
ชื่อหนังสือ : นำชมอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ศรีสัชนาลัย กำแพงเพชร
ผู้แต่ง : สำนักโบราณคดี กรมศิลปากร
พิมพ์ครั้งที่ : ๒
ปีที่พิมพ์ : ๒๕๔๖
สถานที่พิมพ์ : สุโขทัย
สำนักพิมพ์ : โรงพิมพ์วิทยา คอมพิวเตอร์-ออฟเซท
หนังสือนำชมอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ศรีสัชนาลัย กำแพงเพชร ให้รายละเอียดเกี่ยวกับอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย และอุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร
องค์ความรู้ เรื่อง ประติมากรรมพระอรรธนารีศวร ที่เมืองโบราณศรีเทพ เรียบเรียงโดย นายภัทร โพธิโต ผู้ช่วยนักโบราณคดี อุทยานประวัติศาสตร์ ศรีเทพ
“ตุละวิภาคพจนกิจ” หนังสือพิมพ์เล่มแรกของ ต.ว.ส. วัณณาโภ หรือที่รู้จักกันในนาม “เทียนวรรณ” มีความหมายว่า “หนังสือพิมพ์นี้เสนอข่าวสารตรงไปตรงมาดุจตราชั่ง” ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อวันที่ ๑ ตุลาคม ร.ศ. ๑๑๙ (พ.ศ. ๒๔๔๓) รัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๕ เป็นหนังสือพิมพ์ที่มีลักษณะเด่นและแตกต่างไปจากหนังสือพิมพ์ในยุคสมัยนั้น ซึ่งเป็นยุคสมัยที่มีการตื่นตัวในเรื่องการทำหนังสือพิมพ์ ภายหลังจากที่หมอบรัดเลย์ได้ออกหนังสือพิมพ์เป็นฉบับแรก คือ หนังสือจดหมายเหตุ บางกอก รีคอร์เดอร์ หรือ The Bangkok Recorder เนื้อหาของหนังสือพิมพ์ในสมัยนั้นจะเป็นลักษณะข่าวประกาศ ของทางราชการ ข่าวต่างประเทศ หรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้น
ภาพ : หนังสือพิมพ์ “ตุละวิภาคพจนกิจ”
ภาพ : ต.ว.ส. วัณณาโภ หรือ เทียนวรรณ ต้นตระกูล “ โปรเทียรณ์” นักประพันธ์ไทยสมัยรัชกาลที่ ๕
ต.ว.ส. วัณณาโภ เห็นว่าในสมัยนั้นไม่ค่อยมีหนังสือพิมพ์ที่มีลักษณะเป็นหนังสือพิมพ์จริง ๆ จะมีแต่ลักษณะจดหมายเหตุมากกว่า จึงได้ออก “ตุละวิภาคพจนกิจ” ขึ้น เพื่อเผยแพร่ความคิดของท่าน โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับการแสดงความคิดเห็น การวิเคราะห์วิจารณ์เรื่องบ้านเมือง สถานะของคนและชาติไทย เสนอให้แก้กฎหมาย ปฏิรูปศาล เรียกร้องให้เลิกทาส เลิกบ่อนการพนัน เลิกฝิ่น เสนอให้มีโรงเรียนสำหรับผู้หญิง ให้ตั้งธนาคาร ฯลฯ ตลอดจนเรียกร้องให้เปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นแบบ “ปาเลียเมนต์” แต่เป็นที่น่าเสียดาย ต.ว.ส. วัณณาโภ ออกตุละวิภาคพจนกิจมาได้เพียง ๖ ปี ก็ต้องหยุดเพราะทนการขาดทุนไม่ไหว ประกอบกับอายุมากร่างกายอ่อนล้าจึงยุติการตีพิมพ์ //ปัจจุบัน “ตุละวิภาคพจนกิจ” หนังสือพิมพ์ของ ต.ว.ส. วัณณาโภ หรือ เทียนวรรณ จัดเก็บและให้บริการ ณ สำนักหอสมุดแห่งชาติ หอสมุดดำรงราชานุภาพ--------------------------------------เรียบเรียงข้อมูล : นางสาวรวิวรรณ พุฒซ้อน บรรณารักษ์ชำนาญการ กลุ่มบริการทรัพยากรสารสนเทศ สำนักหอสมุดแห่งชาติ--------------------------------------บรรณานุกรม ต.ว.ส. วัณณาโภ. ตุละวิภาคพจนกิจ เล่ม ๑. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจ, ร.ศ. ๑๒๐. สงบ สุริยินทร์. เทียนวรรณ. พิมพ์ครั้งที่ ๓. กรุงเทพฯ: รวมสาส์น, ๒๕๔๓. สถิตย์ เสมานิล. วิสาสะ. พระนคร: โรงพิมพ์อักษรไทย, ๒๕๑๔.
ผู้แต่ง : พระยาอนุมานราชธน
ฉบับพิมพ์ : พิมพ์ครั้งที่ 1
สถานที่พิมพ์ : พระนคร
สำนักพิมพ์ : กรมศิลปากร
ปีที่พิมพ์ : 2500
หมายเหตุ : พิมพ์เป็นอนุสรณ์เนื่องในงานพระราชทานเพลิงศพ ร.อ.หลวงมานิตรัฐยา (ทองศุข จิตรภักดี)
หนังสือเล่มนี้รวบรวมบทประพันธ์สั้น ๆ ของเสฐียรโกเศศ ซึ่งเคยลงพิมพ์ในวารสารต่าง ๆ โดยบทประพันธ์มีเนื่อเรื่องไปในทำนองของการค้นคว้าเกี่ยวกับขนบธรรมเนียมประเพณี และเกร็ดความรู้ต่าง ๆ และในเล่มนี้รวบรวมไว้ 3 เรื่อง คือ เรื่องกินโต๊ะจีน เรื่องกินหมากในแง่อักษรศาสตร์ และเรื่องไปพระบาท
นามของเทวีผู้เป็นบุคคลาธิษฐานแห่งเวลา 1 ใน 9 ภาคของเทวีทุรคา (นวทุรคา-Navadurgā) ซึ่งได้รับการบูชาในเทศกาลนวราตรี (Navarātrī) ในวันที่ 7 ซึ่งเป็นที่นับถือในศาสนาฮินดูลัทธิตันตระ พระนามหมายถึง “ราตรีที่มืดมิด" คำว่า “กาล” มีความหมายถึงเวลา หรือ ความมืดดำ ทรงเป็นสัญลักษณ์แห่งคืนสุดท้ายของยุค เมื่อโลกถูกทำลายจากกาลเวลา แสดงถึงพลังอำนาจที่นำมาซึ่งทำลายล้างจักรวาลในตอนท้ายแห่งยุค เป็นที่รู้จักในนาม กาลี (Kālī) และ กาลิกา (Kālikā) นอกจากนี้ ยังจัดเป็น 1 ในมหาวิทยา (Mahāvidyas) หรือกลุ่มเทวี 10 องค์ ผู้ทรงปัญญาอันยิ่งใหญ่ และเป็นตัวแทนของ ไภรวี (Bhairavī) ศักติของไภรวะ (Bhairava) พระนางมีผิวดำดุจดั่งราตรี เดิมคงเป็นเทพีของชนพื้นเมืองอินเดียที่มีผิวสีดำ พระพักตร์ดุร้าย พระเกศายุ่งสยายเป็นกระเซิง มี 3 เนตร 4 กร ถือขวาน และสายฟ้า (เปลวเพลิง) อีก 2 กร แสดงอภัยมุทรา (abhayamudrā-ปางประทานอภัย) และวรทมุทรา (Varamudrā-ปางประทานพร) ยังกล่าวอีกว่า สัญลักษณ์ของพระนางคือ วีณา (พิณ-vīṇa) ดอกชบา (Javā flower หรือ China Rose) ถ้วยบรรจุเลือด และพวงมาลาหัวกะโหลก (มุณฑมาลา-muṇḍamālā) รูปพระนางทำเปลือยกาย (นคนะ-nagna) เป็นสัญลักษณ์ของกาลเวลาที่ทำลายทุกสิ่ง บางครั้งสวมเครื่องประดับเหล็กแหลมที่ข้อเท้าซ้าย และทรงลา (ครรทภะ-gardabha) เป็นพาหนะ แสดงความเกี่ยวเนื่องกับ ชเยษฐา (Jyeṣṭhā-เทวีแห่งอัปมงคล) หรือ ศีตลา (Śītalā-เทวีแห่งไข้ฝีดาษ) จัดเป็นรูปแบบของพระเทวีที่แสดงออกถึงความรุนแรงและทรงพลังที่สุดในการปราบอสูรและความชั่วร้ายทั้งปวง อันเป็นสัญลักษณ์ของอวิชาและความโง่เขลา -------------------------------------------ผู้เรียบเรียง : นางสาวเด่นดาว ศิลปานนท์ ภัณฑารักษ์เชี่ยวชาญ (ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านโบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ) สำนักพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ -------------------------------------------อ้างอิง 1. Trilok Chandra Majupuria and Rohit Kumar Majuria, Gods, Goddesses & Religious Symbols of Hinduism, Buddhism & Tantrism [Including Tibetan Deities] (Lashkar (Gwalior): M. Devi, 2004), 121. 2. Gösta Liebert, Iconographic Dictionary of the Indian Religions Hinduism-Buddhism-Jainism (Leiden: E.J. Brill, 1976), 117. 3. Stutley , Margaret, The illustrated dictionary of Hindu iconography (London : Routledae & Kegan Paul, 1985), 63.
