ค้นหา
รายการที่พบทั้งหมด 49,657 รายการ
เลขทะเบียน : นพ.บ.44/13ห้องจัดเก็บ : ศรีโคตรบูรณ์ประเภทสื่อ : เอกสารโบราณหมวดหมู่ : พุทธศาสนาลักษณะวัสดุ : 58 หน้า ; 4 x 55 ซ.ม. : ทองทึบ ; ไม้ประกับธรรมดา ชื่อชุด : มัดที่ 26 (254-266) ผูก 13หัวเรื่อง : มหานิปาตวณฺณนา --เอกสารโบราณ คัมภีร์ใบลาน พุทธศาสนาอักษร : ธรรมอีสานภาษา : ธรรมอีสานบทคัดย่อ : มีเนื้อหาเกี่ยวกับพุทธศาสนา สามารถสืบค้นได้ที่ห้องศรีโคตรบูรณ์ หอสมุดแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ นครพนม
ชื่อผู้แต่ง : โอมาร์คัยยาม , ฮะกิมชื่อเรื่อง : รุไบยาตครั้งที่พิมพ์ : พิมพ์ครั้งที่ห้าสถานที่พิมพ์ : ธนบุรีสำนักพิมพ์ : เฉลิมชัยการพิมพ์ปีที่พิมพ์ : ๒๕๑๓จำนวนหน้า : ๒๗๔ หน้าหมายเหตุ : พิมพ์เป็นอนุสรณ์ในงานพระราชทานเพลิงศพ หลวงนิเทศยุตติญาณ(ทองใบ) นนทะสุต) ณ เมรุวัดมกุฏกษัตริยาราม วันที่ ๓๙ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๑๓ เรื่อง รุไบญาต ของ ฮะกิม โอมาร์ คัยยาม นี้ เป็นวรรณคดีเปอร์เซียที่มีชื่อเสียงเป้นที่รู้จักแพร่หลายทั่วโลกมีใจความเปรียบเปรยลัทธิศาสนาซึ่งมีผู้นับถือในสมัยนั้น และเชิญชวนมนุษย์ทั้งหลายให้รีบหาความสนุกสบายต่างๆ ในโลกด้วยการเสพสุขจาก รส กลิ่น เสียง และสัมผัส นอกจากจะเป็นวรรณคดี ที่มีอรรถรสไพเราะแล้ว ยังมีตุณค่าสำคัญแสดงปรัชญาชีวิตอันลึกซึ่งที่ไม่มีผู้ใดขัดแย้งได้ และแสดงความคิดอันอิสระเสรีของมหากวีและนักปราชญ์คนสำคัญของโลก
ชื่อเรื่อง : สี่เรื่องเอกไทยใน Span
ชื่อผู้แต่ง : เปรมบุรฉัตร,พระองค์เจ้า และคนอื่น ๆ
ปีที่พิมพ์ : 2502
สถานที่พิมพ์ : พระนคร
สำนักพิมพ์ : ก้าวหน้า
จำนวนหน้า : 280 หน้า
สาระสังเขป : สี่เรี่องเอกไทยในSPAN ได้รวบรวมบทประพันธ์ที่มีชื่อเสียง ได้แก่ กวีนิพนธ์ On my Shortsightedness แด่สายตาสั้นของฉัน ของพระองค์เจ้าเปรมบุรฉัตร เรื่องสั้น พลเมืองดี ของดอกไม้สด นวนิยายชาวบ้านเรื่องปลาบู่ทอง ของ ดร.จิตรเกษม สีบุญเรือง และเรื่องสั้นจับตาย ของมนัส จรรยงค์ จัดพิมพ์ 2 ภาษาได้แก่ภาษาไทยและภาษาอังกฤษ และนำเสนอชีวิตและผลงานของนักประพันธ์ทั้ง 4 ท่าน
ชื่อผู้แต่ง มงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว,พระบาทสมเด็จพระ
ชื่อเรื่อง บทละครพูดคำกลอน เรื่องพระร่วงและแถลงเรื่องพระร่วงตามตำนานและโดยสันนิษฐานโบราณคดี
ครั้งที่พิมพ์ -
สถานที่พิมพ์ กรุงเทพฯ
สำนักพิมพ์ โรงพิมพ์อักษรสัมพันธ์
ปีที่พิมพ์ ๒๕๑๗
จำนวนหน้า ๑๑๗ หน้า
หมายเหตุ พิมพ์เป็นอนุสรณ์ในงานพระราชทานเพลิงศพ คุณหญิง ชอุ่ม สุรบดินทรสุรินทรฦๅชัย (ชอุ่ม จารุจินดา)
พระราชนิพนธ์ บทละครพูดคำกลอนเรื่องพระร่วงนี้ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงแก้ไขดัดแปลงจากบทละครร้องเรื่องพระร่วงส่วนแถลงเรื่องพระร่วงตามตำนานและโดยสันนิษฐานโบราณตดีนั้นพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงมีพระบรมราชวินิจฉัยว่าพระร่วงน่าจะมีตัวตนจริงๆและเป็นพระเจ้าแผ่นดินองค์ใดองค์หนึ่งของกรุงสุโขทัย
เรื่องที่ 351 พระคัมภีร์ใบลานนี้ ได้มาจากวัดบุญญวาสวิหาร ต.ท่าใหม่ อ.ท่าใหม่ เมื่อวันที่ 14 มกราคม 2532 เป็นคัมภีร์อักษรขอมทั้งผูก ชื่อเรื่องแปลเป็นภาษาบาลี-ไทย ตัวอักษรหนังสือเป็นเส้นจาร ฉบับทองทึบ ไม้ประกับธรรมดา มีทั้งหมด 9 ผูก พระอนุรุทธาจารย์ เป็นผู้แต่งเนื้อหาเกี่ยวกับพระธรรมเทศนา เรื่องคัมภีร์อภิธัมมาสังคิณีเป็นพระอภิธรรมลำดับที่ 1 ใน 7 คัมภีร์ มีเนื้อหาแบ่งออกเป็น 5 ตอนด้วยกันคือ 1 มาติกา เป็นที่รวมธรรมะหัวข้อหลัก โดยอภิธัมมมาติกามี 122 หัวข้อ และสุตตันตมาติกามี 42 หัวข้อ โดยในอภิธัมมมาติกาแบ่งหัวข้อธรรมเป็นกลุ่มละ3 ชนิด เช่นกลุ่มสนิทัสสนติกะ 2 จิตตุปปาทกัณฑ์ อธิบายเรื่องการเกิดของจิตอย่างละเอียด 3 รูปกัณฑ์ อธิบายเรื่องรูปอย่างละเอียด 4 นิกเขปกัณฑ์ อธิบายหัวข้อธรรมในมาติกาขนาดยาวปานกลาง 5 อัตถุธารกัณฑ อธิบายหัวข้อธรรมในมาติกาอย่างย่อ คล้ายบทสรุปของคัมภีร์ทั้งหมด เลขทะเบียน จบ.บ.351/1-9
สุภาษิตสามอย่าง. พระนคร : กรมศิลปากร, 2502. หนังสือสุภาษิตสามอย่างนี้ ประกอบด้วยเนื้อหา เกี่ยวกับสวัสดิรักษา สุภาษิตสอนเด็ก และ สุภาษิตสอนหญิง
วันที่ ๑๖ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๗นายขจร มุกมีค่า ผู้อำนวยการสำนักศิลปากรที่ ๑๒ นครราชสีมา(ประธานตรวจการจ้าง) พร้อมด้วยคณะกรรมการตรวจการจ้างตรวจรับงานบูรณะโคปุระด้านทิศตะวันตกปราสาทพิมาย (งวดที่๓)ณ อุทยานประวัติศาสตร์พิมาย อ.พิมาย จ.นครราชสีมา
***บรรณานุกรม***
ผดุงถิ่นยุคข่าวเศรษฐกิจ
ปีที่ 16(7)
ฉบับที่ 649(243)
วันที่ 1-15 มีนาคม 2534
ระยะทางเสด็จประพาสลำแม่น้ำน้อย และลำแม่น้ำใหญ่
มณฑลกรุงเก่าและมณฑลนครสวรรค์
พระยาโบราณราชธานินทร์ (พร เดชะคุปต์)เรียบเรียง
พระยาโบราณราชธานินทร์เรียบเรียงขึ้นเพื่อขึ้นทูลเกล้า ฯ ถวายพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ครั้งตามเสด็จไปมณฑลดังกล่าว ตั้งแต่วันที่ ๑๔ – ๒๖ กันยายน พ.ศ. ๒๔๕๙ เนื้อหาพรรณนาถึงลักษณะทางภูมิศาสตร์ เส้นทางการคมนาคม ประวัติที่มาของสถานที่สำคัญ ตลอดจนสภาพความเป็นอยู่และวิถีชีวิตของราษฎร ที่สำคัญคือการบันทึกจำนวนพลเมือง อาวุธ พาหนะ เขตการปกครอง และจำนวนสถานที่ต่าง ๆ ในอำเภอที่เสด็จประพาส ทั้งยังเสนอข้อคิดเห็นทางด้านประวัติศาสตร์ของสถานที่เหล่านั้นด้วย
✦ประวัติเมืองบางพาน✦
.
“เมืองบางพาน” ตั้งอยู่ที่บ้านวังพาน ตำบลเขาคีรีส อำเภอพรานกระต่าย จังหวัดกำแพงเพชร เป็นชุมชนโบราณที่มีลักษณะเมืองค่อนข้างกลม มีคูน้ำคันดินล้อมรอบ ๓ ชั้น ภายในเมืองพบซากโบราณสถานขนาดเล็ก มีสภาพเป็นกองศิลาแลง ด้านตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองมีเขานางทอง บนยอดเขามีซากโบราณสถานและฐานพระเจดีย์ทรงดอกบัวตูม
.
ภายในเมืองบางพานแม้ว่าจะพบซากโบราณสถานขนาดเล็กเมื่อเปรียบเทียบกับขนาดของเมือง แต่ความสำคัญของชุมชนแห่งนี้คือ เป็นเมืองที่อยู่บนเส้นทางคมนาคมที่ติดต่อกับกรุงสุโขทัยและเมืองอื่นได้สะดวก ตลอดจนเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ท่ามกลางที่ราบลุ่มซึ่งเพาะปลูกได้ผลดี ด้วยเหตุนี้ศิลาจารึกสมัยสุโขทัยหลายหลักจึงกล่าวถึงชื่อเมืองแห่งนี้
.
ศิลาจารึกหลักที่ ๒ (จารึกนครชุม) กล่าวถึงเหตุการณ์เมื่อสิ้นรัชกาลพ่อขุนรามคำแหง บ้านเมืองในแคว้นสุโขทัยเกิดความแตกแยก เมืองสำคัญอย่างเมืองเชียงทอง เมืองคณฑี เมืองบางพาน เมืองพระบาง
ต่างแยกตัวเป็นอิสระไม่ขึ้นอยู่ภายใต้การปกครองของกรุงสุโขทัย จนพระมหาธรรมราชาลิไทขึ้นครองราชย์ จึงได้รวบรวมหัวเมืองต่าง ๆ ให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันอีกครั้ง และให้ความสำคัญของเมืองบางพานเอาไว้เทียบเท่ากับเมืองใหญ่ ๆ ในยุคนั้น ด้วยการจำลองรอยพระพุทธบาทมาประดิษฐานไว้บนยอดเขานางทอง พร้อมกับเมืองอื่น ๆ อีกสามแห่งคือ เมืองสุโขทัย เมืองศรีสัชนาลัย และเมืองพระบาง (นครสวรรค์)
.
เมื่อพระมหาธรรมราชาที่ ๑ (ลิไท) ทรงอาราธนาพระมหาสามีสังฆราชจากลังกาทวีปให้มาจำพรรษา ที่กรุงสุโขทัยใน พ.ศ. ๑๙๐๔ ตามที่ปรากฏหลักฐานในศิลาจารึกวัดป่ามะม่วงนั้น พระมหาสามีสังฆราชได้เดินทางบกจากเมืองฉอด ผ่านเมืองเชียงทอง เมืองบางจันทร์ เมืองบางพาน ถึงเมืองสุโขทัย
.
ปลายรัชสมัยพระมหาธรรมราชาที่ ๑ (ลิไท) พระองค์เสด็จไปนมัสการรอยพระพุทธบาทบนยอดเขาสุมนกูฏพร้อมกับชาวเมืองต่าง ๆ ที่เป็นเมืองบริวารของสุโขทัย ซึ่งรวมทั้งเมืองบางพานด้วย
.
นอกจากจารึกสมัยสุโขทัยที่กล่าวถึงเมืองบางพานแล้ว ยังมีจารึกฐานพระอิศวร (พ.ศ. ๒๐๕๓) ที่กล่าวถึงพระยาศรีธรรมมาโศกราช เจ้าเมืองกำแพงเพชร ได้สั่งให้มีการขุดลอกท่อปู่พระยาร่วงเพื่อนำน้ำจากแม่น้ำปิงเมืองกำแพงเพชรไปช่วยการทำนาที่เมืองบางพาน หลักฐานนี้แสดงให้เห็นว่า เมืองพานน่าจะเป็นแหล่งเกษตรกรรมที่สำคัญแห่งหนึ่ง ไม่เช่นนั้นคงไม่มีการซ่อมแซมท่อปู่พระยาร่วงเพื่อให้ส่งน้ำไปยังเมืองบางพาน
