“พระพุทธมิ่งเมืองมงคล”
“พระพุทธมิ่งเมืองมงคล” เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หล่อด้วยโลหะสัมฤทธิ์ พระพักตร์รูปไข่ พระเนตรเหลือบต่ำ พระขนงโก่งยกเป็นแถบ มีเส้นเชื่อมต่อสันพระนาสิก พระนาสิกโด่งเป็นสัน ปลายบานเล็กน้อย พระโอษฐ์หยักเป็นคลื่น พระกรรณยาวปลายงอนเล็กน้อย มีขอบไรพระศก เม็ดพระศกแหลมเล็ก พระรัศมีเปลว ชายสังฆาฏิเป็นแถบสี่เหลี่ยมปลายตกแต่งเป็นลายกลีบบัวยาวเหนือพระนาภี ประทับขัดสมาธิราบบนฐานเขียง ซึ่งพุทธลักษณะของพระพุทธรูปองค์นี้ ตรงกับศิลปะแบบล้านช้าง
ฐานเขียงมีจารึกอักษรธรรมอีสาน จำนวน ๓ บรรทัด ข้อความจารึก อ่านถอดความโดย นางสาวพิมพ์พรรณ ไพบูลย์หวังเจริญ นักภาษาโบราณเชี่ยวชาญ กรมศิลปากร ได้ความว่า“ศักราช ๒๓๖๗ เดือนยี่ แรม ๔ ค่ำ ๔ มหาราชครูเจ้าทั้ง ๒ วัดกลางเมืองร้อยเอ็ด ทั้งอันเตวาสิต แลมหาราช แลกรรมการ อุบาสก อุบาสิกา พร้อมกันหล่อพระพุทธรูปนี้” คำว่า มหาราช ในที่นี้ก็คือ พระยาขัติยะวงษา (สีลัง) เจ้าเมืองร้อยเอ็ดท่านที่สอง ซึ่งเป็นสมัยเดียวกับที่สร้างพระอุโบสถ
ปัจจุบันจังหวัดร้อยเอ็ด มีประกาศลงวันที่ ๙ กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๕๓ ให้พระพุทธรูปองค์นี้เป็นพระพุทธรูปประจำจังหวัดร้อยเอ็ด และถวายนามว่า พระพุทธมิ่งเมืองมงคล
เอกสารอ้างอิง
ฉวีงาม มาเจริญ และคณะ. ปกิณกวัฒนธรรม จังหวัดร้อยเอ็ด. กรุงเทพฯ : กลุ่มประชาสัมพันธ์ สำนักงานปลัดกระทรวงวัฒนธรรม, ๒๕๕๓.
ศักดิ์ชัย สายสิงห์. ประวัติศาสตร์ศิลปะในประเทศไทย. นนทบุรี : เมืองโบราณ, ๒๕๖๔.
(จำนวนผู้เข้าชม 3 ครั้ง)