บานประตูพระวิหารหลวง วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร เดิมเป็นบานประตูคู่กลางด้านหน้าพระวิหารหลวงวัดสุทัศนเทพวราราม เป็นงานฝีพระหัตถ์และผลงานชิ้นเอกในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย (รัชกาลที่ ๒) ที่ทรงร่วมออกแบบและจำหลักด้วยพระองค์เอง ในพ.ศ. ๒๓๖๕ ถือเป็นประติมากรรมไม้แกะสลักลงรักปิดทองฝีมือประณีตงดงามอย่างยิ่งที่สุดชิ้นหนึ่งในยุคต้นรัตนโกสินทร์  ความพิเศษของประติมากรรมชิ้นนี้คือ แกะสลักจากไม้สักทองแผ่นเดียว ขนาดกว้าง ๒๖๐ เซนติเมตร สูง ๕๖๔ เซนติเมตร โดยใช้วิธีคว้านเนื้อไม้ลึกลงไปหลายชั้นอย่างซับซ้อน ประมาณ ๔-๕ ชั้น ความลึกของลวดลายถึง ๑๔ เซนติเมตร ประกอบด้วยลวดลายพันธุ์พฤกษาตวัดเกี่ยวกันคล้ายกำลังเคลื่อนไหว สอดแทรกรูปสรรพสัตว์นานาพันธุ์อย่างกลมกลืน ทำให้ลวดลายดูนูนเด่นลอยตัวขึ้นมาจนเกือบเรียกได้ว่าเป็นประติมากรรมลอยตัว ให้ความรู้สึกเหมือนจริงตามธรรมชาติ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงพระนิพนธ์เกี่ยวกับบานประตูพระวิหารวัดสุทัศน์ ใน พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ ๒  ส่วนของเชิงอรรถ ความว่า

         “ลายสลักบานพระวิหารวัดสุทัศน์ สลักดีไม่มีที่ไหนเหมือน ยังเปนของควรชมอยู่จนทุกวันนี้ มีคำเล่ากันสืบมาว่า ช่างที่สลักบานพระวิหารวัดสุทัศน์นั้น เมื่อทำการเสร็จแล้ว ประสงค์จะไม่ให้ใครทำได้เหมือนต่อไป จึงเอาเครื่องมือทิ้งน้ำเสียหมด ความข้อนี้จะจริงเท็จอย่างไรไม่ทราบ แต่มีความจริงอย่าง ๑ ซึ่งปรากฏในรัชกาลหลังต่อมา มีพระราชประสงค์จะทำบานอย่างพระวิหารวัดสุทัศน์ไปใช้ในที่อื่น ไม่มีช่างที่จะรับทำให้เหมือนได้”

       ต่อมาในวันที่ ๑๓ พฤศจิกายน ๒๕๐๒ เกิดไฟไหม้บานประตูชำรุดบานหนึ่ง จึงได้นำบานประตูคู่กลางด้านหลังมาใส่ไว้แทน และถอดบานประตูเดิมนี้ออกเก็บรักษาไว้และนำออกจัดแสดง ณ หมู่พระวิมาน พระราชวังบวรสถานมงคล พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร